گاهی اوقات روزهای خوب گذشته را به یاد می آورم و آرزو میکنم ای کاش هرگز روزها نمی گذشت اما میدانم که این غیر ممکن است .

بنابراین چشمانم را میبندم و از دستانم برای نگه داشتن آنچه که دارم کمک می گیرم فریادم  و تمام قلبم .

اگر آنچه که می خواهم به دست بیاورم ، و دقیقا نکته همین جاست آن چیست که باید به دست بیاورم ؟

انسانیت از دست رفته ام را ؟ گوهری که در دستانم بود  ؛ آیا هنوز میتوان امیدوار بود ؟

چه نفرت انگیز است آنچه که بخواهد چنین گوهر نابی را از من برباید .

مادرم این همه هستی من و تمام دلبستگی من خداوندا اورا حفظ کن .

اگر بهای بودن او نبودن من است اکنون با تمام وجود حاضرم این بها را بدهم .

دستش را که از روی کاغذ برداشت دو قطره اشک چکید ، دیگر نمی دید .

نوشته شده توسط بـانـوی مـهتـاب در دوشنبه سی ام بهمن 1385 |